Toyota Ruhu*

 

… .. 

… .. 1937’de Toyota Motor Company bugün bağlı şirketlerden biri olan Toyoda  Ltd’nin bir bölümü olan Toyoda Automatic Loom Work Ltd’nin  bir bölümü olarak kuruldu. Ailenin Japonca’da “verimli pirinç tarlası” anlamına gelen soyadı, tanıtım kampanyasını yürüten reklam şirketinin önerisiyleToyota olarak değiştirilmiş ve şirket dünya çapında bir otomotiv devi olmaya kadar gidecek başarılı yaşamına başlamıştı. 

… ..

… .. 1950 yılında Toyota'nın ürettiği toplam 11706 araç (çoğunluğu kamyonet) dahi General Motors’un 4 milyon, Ford’un 2 milyon araçlık üretiminin yanında devede kulak kalıyordu. Kiichiro Toyoda 1952 yılında öldüğünde Toyota henüz hedeflediği idealin çok uzağındaydı. Ancak Toyota Üretim Sistemi Toyota fabrikalarında artık bütünüyle radiaklleştirmişti. … .. Gözlerin Japonya’ya çevrilmesi 1974 petrol kriziyle başladı. Taiichi Ohno’nun ifadesiyle, dünyanın Japonya’da, daha doğrusu Toyota’da olan bitene “uyanması” için petrol krizi gibi bir travma gerekiyordu.

Toyota Motor Company 1980’li yılların başında, piyasaya sürdüğü 3,5 milyon otomobille -Batı’daki en büyük rakiplerinden yaklaşık 10 kat daha az işçiyle- dünya üreticileri arasında bir anda ikinci sıraya yerleşti. Bu aynı zamanda Japon otomobil endüstrisinin Amerikan otomobil endüstrisini geçtiği tarihi andı. ABD’nin toplam 8 milyon adet otomobiline karşılık Japon otomobil endüstrisi 11 milyonu bulan olağanüstü bir performans sergiliyordu ve bu başarıya en büyük katkıyı sağlayan şirket Toyota Motor Company idi.

… ..

… ..  Toyota’daki bu son derece önemli üretim artışının perde gerisindeki son derece önemli üretim artışını perde gerisinde kuşkusuz birçok belirleyici etken vardır.  Toyota üretim sisteminin yapısal başarısının yanında, Japon halkının doğası ve ulusal karakter yapısı ile son derece elverişli

sosyoekonomik koşulların katkısını da yadsımak mümkün değildir. Bu çerçeve içinde ilk planda değerlendirilmesi gereken noktalardan bir Japon iççisi Avrupalı işçiye oranla yılda ortalama 500 saat, Amerikalı işçiye oranla ise yaklaşık  250 saat daha fazla çalışıyordu. 1980 yılı verileri bir Japon işçisinin o dönemde yılda 2150 saat çalıştığını göstermektedir. Aynı dönemde Avrupa ortalaması 1650 ABD ortalaması ise 1920’dir. Başarının bir başka anahtar unsuru da örgütsel tekniklerin sürekli olarak yenilenmesidir. 1950 yılında Toyota’daki bir işçi ortalama olarak yılda 2 araçtan fazla monte edemiyordu. Bu, 1930 yılındaki üretkenliğe eşitti. Daha açık bir anlatımla, aradan geçen 20 yılda işçinin ütretkenliğinde hiçbir ilerleme gerçekleşmemişti. Ancak 1960 yılında aynı oran bir anda 14,8’e, 1970’de 19,4’de çıktı. 1982 yılına gelindiğinde ise Toyota’da bir işçi yılda ortalama 56 otomobili aşamıyordu. 

1987 yılında General Motors’un Framingham’daki tesisleri ile Toyota’nın Takaoaka’daki tesisleri arasında yapılan bir karşılaştırtma ise şu sonucu veriyordu. General Motors tesislerinde bir otomobil 31 saatte monte edilirken Toyota’da bir otomobilin m montajı 16 saati bile bulmuyordu. Altı çizilmesi gereken en önemli başarı da büyük preslerde kalıp değiştirme süresinin inanılmaz düzeyde azaltılmasıdır.… .. Entegre fabrika ile sıfır stok (sıfır mal fazlası, sıfır depo), sıfır hata, sıfır çelişki, üretimde sıfır ölü zaman, müşteri için sıfır bekleme süresi ve en nihayetinde “sıfır kâğıt”, başka bir deyişle, sıfır bürokrasi ve sıfır gereksiz iletişim hedeflenmektedir. … ..

… ..

*Toyota & Taiichi Ohno

Scala Yayıncılık

Çeviren: Canan Feyyat

Birinci Baskı: Ekim 1996